ข้อมูล อ.ปวิน ชัชวาลพงศ์พันธ์
หลังจากที่ทักษิณชนะการเลือกตั้งครั้งที่ 2 แบบถล่มทลายในปี 2005 ยิ่งทำให้ฝ่ายเจ้ากังวลใจว่า ทักษิณจะเป็น “สุนัขที่เลี้ยงไม่เชื่อง” โดยการชนะเลือกตั้งครั้งที่สองมันบอกอะไรหลายอย่าง อย่างแรก มันทำให้ทักษิณเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของไทยที่สามารถอยู่ครบเทอม 4 ปี พระเจ้าช่วย ก่อนหน้านี้คือมีอันต้องเป็นไป ส่วนใหญ่ก็โดนทำรัฐประหาร ประการที่ 2 มันทำให้รู้ว่า ความนิยมในตัวทักษิณมันสูงมาก เป็นที่รักของชาวบ้านในต่างจังหวัด ตอนนั้นยังไม่มีเสื้อแดงนะ แต่คนพวกนั้นรู้ว่า เมื่อเลือกทักษิณแล้ว ตัวเองจะได้อะไรจากรัฐบาลทักษิณ มันไปลดการซื้อเสียง เพราะสิ่งที่เค้าได้มันมากกว่าเงินที่นักการเมืองเคยแจก มันยั่งยืน และนี่แหละที่ทำให้ทักษิณชนะใจชาวบ้าน…ขณะเดียวกัน ทักษิณก็เล่นเกมนี้เก่ง ในปี 2003 หลังจากเข้ามาเป็นรัฐบาลได้แค่ 2 ปี ทักษิณสามารถพลิกฟื้นเศรษฐกิจจนกลับมาอยู่เกือบในสภาพเดิมก่อนวิกฤตต้มยำกุ้ง ทำให้ไทยสามาถใช้หนี้คืนแก่กองทุนการเงินระหว่างประเทศ หรือ IMF (International Monetary Fund) ได้ก่อนเวลา ทักษิณเลือกจังหวะได้เหมาะสมในการคืนเงินกู้ จัดงานใหญ่เพื่อ “ประกาศอิสรภาพทางเศรษฐกิจ” จาก IMF โดยการขึ้นไปบนโพเดี้ยม และโบกธงไทย อันนี้มันใช้ความชาตินิยมมาเป็นเครื่องมือทางการเมือง มีกี่ครั้งที่ไทยประกาศอิสรภาพจากการครอบครองของคนอื่น เราคิดถึงพระนเรศวร พระเจ้าตาก แล้วมาถึงทักษิณ… ภูมิพลเริ่มไม่พอใจที่ทักษิณเอาความนิยมของตัวเองไปจากประชาชน…แต่ทักษิณเองก็ไม่บริสุทธิ์ผุดผ่องหรือไร้ราคี ตลอดเวลาที่ทักษิณอยู่ในอำนาจ ก็มีความผิดพลาดในนโยบายหลายอย่าง จนกลายมาเป็นข้ออ้างให้ศัตรูหยิบยกมาโจมตี ตั้งแต่การใช้โนบายภาคใต้ที่รุนแรง จริงอยู่แม้กองทัพจะเป็นผู้ใช้ความรุนแรง แต่ทักษิณในฐานะนายกรัฐมนตรีต้องรับผิดชอบต่อเหตุการณ์ที่กรือแซะและตากใบ นอกจากนี้ ยังมีเรื่องนโยบายปราบปรามยาเสพติดที่ให้ความชอบธรรมต่อการวิสามัญฆาตกรรมจนนำไปสู่ผู้เสียชีวิตหลายพันคน รวมไปถึงการใช้นโยบายรัฐเอื้อต่อธุรกิจของตัวเองและครอบครัว และการใช้อำนาจรับปิดปากสื่อและฝ่ายค้าน…เมื่อรู้ว่าทักษิณได้ใจคนต่างจังหวัดมาก คนสามารถชนะการเลือกตั้งครั้งที่สอง ทำให้กลุ่มรอยัลสิต์ที่มีฐานอยู่ในกลุ่มชนชั้นกลางกรุงเทพ นำโดยสนธิ ลิ้มทองกุล ได้เริ่มออกมาต่อต้านทักษิณ สาเหตุรองมาจากการที่ทักษิณเป็นคู่แข่งสถาบันกษัตริย์ แต่สาเหตุหลักเป็นการผิดใจกันที่มีเหตุผลมาจากเรื่องส่วนตัว และขบวนการนี้ได้เริ่มในปี 2005 โดยมีการนำสัญลักษณ์ของสถาบันกษัตริย์มาให้ความชอบธรรมต่อการล้มล้างทักษิณ อาทิ การใช้สีเหลืองมาเป็นเสื้อ จนนำไปสู่กำเนิดของขบวนการเสื้อเหลือง และการทำแบนเนอร์ต่างๆ ที่มรข้อความอาทิ “รักในหลวง ร่วมขับไล่ทักษิณ” เป็นการเอาสถาบันมาชนกับรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง รวมถึงการใช้รูปภูมิพลและสิริกิติ์ในขบวนการล้มล้างทักษิณด้วย….แต่ถึงจุดนั้น แม้ทักษิณจะกลายเป็นศัตรูโดยปริยาย ทักษิณก็ไม่เคยเปลี่ยนความคิดเรื่องการคืนดีกับเจ้า สังเกตุได้จากการจัดงานครอบรอบการขึ้นครองราชย์ 60 ปี ในปี 2006 ก่อนรัฐประหารไม่นาน ซึ่งช่วงนั้นทักษิณกำลังอยู่ในมรสุมทางการเมืองอย่างหนัก ก้ได้แต่หวังว่าการจัดงานใหญ่เพื่อเจ้าจะข่วยลดความตึงเครียดทางการเมืองได้ งานนั้นใหญ่จริงๆ มีโมนากี้ในโลกที่มาเองหรือส่งตัวแทนมาทั้งหมด ยกเว้นซาอุ (เพราะปัญหาเพชร) และเนปาล (เพราะสถาบันกษัตริย์กำลังจะถูกโค่นล้ม) ถือว่าเป็นงานใหญ่จริงๆ แต่แล้วก็เกิดเรื่อง….เมื่อตอนจบงาน เมื่อมีการส่งแขกกลับ ถึงตอนอำลาสุลต่านบรูไนโบลเกียห์ ซึ่งเป็นสหายสนิทกับทักษิณ สุลต่านพูดต่อหน้าภูมิพล (ตรงนั้นมีภูมิพล โบลเกียห์ ทักษิณ และเปรม) พูดกล่าวชื่นชมว่างานอลังการมาก และบอกว่า เนี่ย เป็นเพราะทักษิณที่ทำให้งานนี้เกิดขึ้นได้ คือประมาณว่าอยากชมทักษิณต่อหน้าภูมิพล และกลับถูกตีความว่า ไม่ใช่เพราะบารมีภูมิพล แต่กลับเป็นความสามารถของทักษิณต่างหากที่ทำให้งานสำเร็จ ตรงนี้แหละที่ทำให้ทั้งภูมิพลและเปรมไม่พอใจ ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ความผิดของทักษิณ… แต่ก่อนหน้างาน มันก็มีเรื่องที่ทำให้สถานะทักษิณต้องสั่นคลอน นั่นคือการขาดหุ้นชินคอร์ปให้เตมาเซ็กของสิงคโปร์โดนมิได้ชำระภาษีตามที่ฝ่ายค้ายอ้าง มันเป็นประเด็นที่หนักพอที่จะเพิ่มความรุนแรงให้กับการประท้วง ที่รวมไปถึงการประท้วงสิงคโปร์ด้วย มีการเผาสัญลักษณ์ของสิงคโปร์หน้าสถานทูตสิงคโปร์ในไทย ตรงนั้นเอง ที่ฝ่ายต่อต้านออกมาพูดเรื่องการคอร์รัปชั่นของทักษิณ แม้ว่าในความเป็นจริง มันจะเป็นเรื่องการแข่งขันทางอำนาจ ที่ฝ่ายเจ้าแพ้ทักษิณในเกม แต่ใช้วิธีนอกเกมในการกำจัดทักษิณ นั่นคือรัฐประหาร…. เดี๋ยวมาต่อค่ะ
สว่างคาตา 