มึงเอาปืนจ่อหัวลากกูจากกุฎิวัดมหาธาตุ
ให้กูคลานมานอนพังพาบ
กับพื้นถนนท่าพระจันทร์
ต้อนกูขึ้นรถเมล์ขาว
ถึงโรงเรียนตำรวจบางเขน
เอาสังขญาติที่พักในนั้น
มาตั้งแถวสองข้างเตะต่อยกู
ก่อนวิ่งขึ้นตึก
มึงเป่าหูป้ายสีว่าพวกกูเป็นคอมฯล้มเจ้า
ความเป็นคนชาติเดียวกันไม่มีเหลือ
ความเป็นมนุษย์ไม่มีเลย
กูยังจำติดตรึงในความคิดในหัวใจที่ระอุ
มึงทำกูเหมือนสัตว์
กูไม่เคยลืม แค้นกูฝังหุ่น
ตราบชีวิตนี้สิ้นแผ่นดินกลบหน้า
หวังว่าลูกหลานอนาคตจะล้างแค้นให้กู
กูรู้ว่าใครบงการใครสร้างฉากโหดนี้
กูไม่ใช่พระอภัยมณีในนิทาน
กูมีเลือดเนื้อวิญญาณ
จะรอดูความล่มสลายของพวกมึง !!
ชีวิต เปื้อนฝุ่น
6 ต.ค.64



