ระบุแก๊งค้ายา ในบริเวณ ไทย-ลาว-พม่า-กัมพูชา คือสินค้าขายดีในยุคโควิดระบาด

อับอายขายขี้หน้าต่างชาติบ้างมั้ย??? เขาจับกุมการส่งออกยาเสพติดจากเมืองไทยล็อตใหญ่ๆได้แทบทุกเดือน

แถมเมืองไทยยังมีข่าว นักการเมืองแบบธรรมนัส ที่สื่อต่างชาติเขาพาดหัวใหญ่โตเลยว่าเป็นเด็กเดินแป้ง เป็นนักการเมืองที่มีอดีตพัวพันกับยาเสพติด….

แล้วแบบนี้ภาพลักษณ์ของชาติ และเครดิตของคนไทยในสายตาประเทศอื่นๆจะไปเหลืออะไร??? (นี่ยังไม่รวมภาพลักษณ์ที่กษัตริย์เราไปทำไว้ในเยอรมัน จากการเช่าโรงแรมเปิดฮาเร็ม มีทหารกามหญิงอีก ออกข่าวไปทั่วโลก…. ไม่แปลกเลยจริงๆที่เขาจะมองว่าประเทศเราคือแหล่งค้ากาม-ค้ายาเสพติด ผิดกฏหมายต่างๆฯลฯ)

นี่คืออีกหนึ่งผลงานเล็กๆน้อยๆในยุคของประยุทธ์ที่ฝากไว้ให้คนไทยได้ซวยเพิ่มขึ้น เวลาเดินเข้าแอร์พอร์ตประเทศไหนๆ คนไทยก็อาจจะสุ่มเสี่ยงโดนจับตามองหรือมีโอกาสโดนค้นตัวได้มากขึ้น เพราะประเทศไปทำชื่อเสียงด้านการขนยาเสพติดไว้

ชีวิต เปื้อนฝุ่น
15 ส.ค.64

ค่าเช่าโรงแรมเหมาทั้งหลังเดือนละ 100 ล้าน ปีละ 1200 ล้าน ค่าเครื่องบินส่วนตัวไฟท์ละ 3 ล้าน เดือนหนึ่งบินประมาณ 10 ไฟท์ 30 ล้าน ปีละ 360 ล้าน ค่ารถสปอร์ตและรถหรูซื้อเดือนละ 2 คัน มายบัคคันละ 55 ล้าน เฟอร์รารี่คันละ 30 ล่ารวมเดือนละ 85×12= ปีละ 1,020 ล้าน ค่าอาหารวันละ 2 ล้าน เดือนละ 60 ล้าน ปีละ 720 ล้าน ค่าเครื่องสำอาง เมียหลวงเดือนละ 5 ล้านปีละ 60 ล้าน เมียน้อยคนที่ 1 เดือนละ 4 ล้าน ปีละ 48 ล้าน เมียน้อยคนที่ 2-20 ต่อคนต่อเดือนละ 3 ล้าน×18=54 ล้าน×12=ปีละ 648 ล้าน ค่าทำผมเมียหลวงวันละ 10,000 เดือนละ 300,000 ปีละ 3,600,000 เมียน้อยคนที่ 1 วันละ 8,000 เดือนละ 24,000 ×12=2,880,000 เมียน้อยคนที่ 2-18 ต่อคน 5,000×18=90,000/เดือน×12=2,700,000 ต่อปี ค่ารองเท้าเมียหลวงยี่ห้อ บานาน่า จากอิตาลี่คู่ละ 500,000 ซื้อ 12 คู่ต่อปี=6,000,000 เมียน้อยคนที่ 1 ยี่ห้อปิแอร์ การ์แดง คู่ละ 400,000×12=4,800,000/ปี เมียน้อยคนที่ 2-18 ยี่ห้ออีฟแชงค์ คู่ละ 300,000×18=5,400,000/เดือน×12=64,000,000 /ปี ค่ากระเป๋าถือ เมียหลวงถือ หลุร์ย วิตองใบละ 6,000,000×12=72,000,000/ปี เมียน้อยคนที่ 1 ยี่ห้อแอร์เมสต์ใบละ 4,000,000×12=48,000,000/ปี เมียน้อยคนที่ 2-18 ถือยี่ห้อ อีฟแชงค์ ใบละ 1,000,000×18=18,000,000/เดือน×12=144,000,000/ปี ค่าตัดชุดเสื้อผ้าเมียหลวงเดือนละ 10 ล้าน ปีละ 120 ล้าน เมียน้อยคนที่ 1 เดือนละ 8 ล้าน ปีละ 96 ล้าน เมียน้อยคนที่ 2-20 ต่อคนต่อเดือน 5 ล้าน=90×12=1080 ล้านต่อปี ค่าเครื่องเพชร สร้อยคอ ต่างหู กำไล แหวนเพชร เมียหลวงเดือนละ 20 ล้านปีละ 600 ล้าน เมียน้อยคนที่ 1 เดือนละ 15 ล้าน ปีละ 180 ล้าน เมียน้อยคนที่ 2-18 ต่อคนต่อเดือนๆละ 10 ล้าน×18=180 ล้าน/เดือน×12=2160 ล้านต่อปี ค่าเงินบำรุงเมียหลวงปีละ 200 ล้าน เมียน้อยคนที่ 1 ปีละ 100 ล้าน เมียน้อยคนที่ 2-18 คนละ 50 ล้าน×12= 600 ล้าน/ปี สร้างวังให้เมียหลวงราคา 1000 ล้าน สร้างให้เมียน้อยคนที่ 1 ราคา 500 ล้าน สร้างให้เมียน้อยคนที่ 2-18 หลังละ 100 ล้านรวม 1800 ล้าน

ชีวิต เปื้อนฝุ่น
14 ส.ค.64

ผู้ต้องหาไทยยศร้อยตรีค้าเฮโรอินในออสเตรเลีย อ้างเป็นราชองครักษ์ของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช และเป็นนายทหารราชการลับไทย เพื่อขอผ่อนผันระวางโทษจำคุก

ศาลปฏิเสธคำร้องของ ร.ต.มนัส โพธิ์พรหม ด้วยเสียงเอกฉันท์ว่าเขาเป็นคนจัดการ (ใส่ยาเสพติดในกระเป๋าและซื้อตั๋วเครื่องบิน) ให้สตรีชาวไทย (ใช้ชื่อว่า ‘ป้า’) ลักลอบนำเฮโรอินเข้าออสเตรเลีย เมื่อกลางปี ๒๕๓๖ ทำให้มนัสและผู้สมคบคิด (สรสาร์ท เทียมทัศน์) ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาถูกตัดสินคนละ ๖ ปี

“ระหว่างถูกควบคุมตัวในเรือนจำ ‘พารามัตตา’ รอการลงทัณฑ์ มนัสบอกตำรวจออสซี่ว่าเขาป็นราชองครักษ์ของมกุฏราชกุมารไทย และเคยเป็นสายลับของกองทัพบกภายใต้ชื่อ ยุทธภูมิ โพธิ์พรหม พร้อมทั้งทำธุรกิจส่วนตัวระหว่างเป็น ทส.ของนายพลสำคัญคนหนึ่ง”

ข้อเท็จจริงได้รับการเปิดเผยหลังจากที่ ร.ท.ธรรมนัส พรหมเผ่า หัวคะแนนคนสำคัญของพรรคพลังประชารัฐที่กำลังจะได้รับแต่งตั้งเป็นรัฐมนตรีในขณะนั้น แถลงปฏิเสธต่อสื่อมวลชนไทยว่าเขาไม่เคยทำการค้ายาเสพติดในออสเตรเลีย

เพียงโชคร้ายไปอยู่ในโรงแรมเดียวกับผู้ที่ถูกจับกุม เลยถูกคุมขังหลายเดือนก่อนได้รับการปล่อยตัวโดยไม่มีการตัดสินความผิด สองนักข่าวหนังสือพิมพ์ซิดนี่ย์ มอร์นิ่ง เฮรัลด์ จึงทำการสืบสวนและเสาะค้นเอกสารคำตัดสินของศาลอย่างละเอียดอยู่พักใหญ่

ค้นพบว่าความจริงตรงข้ามกับที่ธรรมนัสอ้างอย่างสิ้นเชิง เมื่อเปรียบเทียบประวัติและรูปพรรณของ ‘มนัส’ และ ‘ธรรมนัส’ ชัดแจ้งว่าเป็นคนเดียวกัน ที่ติดอยู่ในคุกพาร์คเลียเป็นเวลา ๔ ปี กระทั่งได้รับการปล่อยตัวและเนรเทศน์กลับไทยพร้อมกับคู่หูร่วมคดี เมื่อกลางเดือนเมษายน ๒๕๔๐

ดังนั้นการแถลงปฏิเสธเมื่อ ๑๑ กรกฎาคม “ผมไม่ได้ขนยาเสพติดไปขายที่ประเทศออสเตรเลีย ผมไม่ได้ผลิตยาเสพติด ผมไม่ได้ที่จะจำหน่ายยาที่ประเทศออสเตรเลีย” จึงเป็นการพูดปดต่อหน้ามหาชนอย่างปราศจากความละอาย

หลักฐานคำพิพากษาของสาลพร้อมพยานหลักฐานและคำสารภาพต่างๆ ที่ไมเคิล รัฟเฟิ่ลส์ และไมเคิล เอ็ฟแวนส์ค้นพบบ่งชัดว่าในปลายปี ๒๕๓๕ ถึงมกราคม ๒๕๓๖ ร.ต.มนัสและนายสรสาร์ทช่วยกันจัดการขอวีซ่าและซื้อตั๋วเครื่องบินควอนตัสให้ ‘ป้า’

เขายังไปพบมาเฟียยาเสพติดไทยนาม ‘วีระ’ ที่ร้านกาแฟคิงส์ค้อฟฟี่ตรงข้าสถานทูตออสเตรเลียในกรุงเทพฯ และมีการติดต่อประสานงานกับวีระ มานพและพิศาล ซึ่งล้วนเป็นอดีตทหารอีกหลายครั้งก่อนการเดินทางไปออสเตรเลียของป้าและกระเป๋ายาเสพติด ๒ วัน หลังจากสรสาร์ทบินถึงซิดนี่ย์วันที่ ๘ เมษายน ๓๖

มนัสบินตามไปซิดนี่ย์คืนวันที่ ๑๔ เมษา เมื่อทราบจากสรสาร์ทว่าป้าทิ้งกระเป๋ายาเสพติดไว้ที่ห้อง ๗๑๓ โรงแรมพ้าร์ครอแยลที่ดาร์ลิ่งฮาร์เบอร์ โดยไม่รู้ตัวว่าทั้งเขาและสรสาร์ทถูกตำรวจรัฐบาลกลางออสเตรเลียจับตาอยู่แล้ว

ก่อนที่มนัสและสรสาร์ทจะไปเอากระเป๋าจากห้อง ๗๑๓ ตำรวจออสซี่ภายใต้ปฏิบัติการโดรเวอร์ได้จัดการเปลี่ยนยาเสพติด ๓.๒ กิโลกรัมและซ่อนเครื่องดักฟังไว้ในนั้นเรียบร้อยแล้ว เอกสารบันทึกคดีจึงปรากฏรายละเอียดคำพูดของมนัสต่อสรสาร์ท

ตอนหนึ่งบ่นว่า “สั่งให้ทำแค่นี้ยังทำไม่ได้” อีกตอนพูดกับคู่หูระหว่างรอลูกค้าชาวออสเตรเลียไปรับของที่โรงแรมพาเลจ หาดโบได “เราถือของ (เฮโรอิน) ไว้นานนักไม่ดีนะ” หลังเที่ยงคืนเล็กน้อยในวันนั้นเขาและคู่หูก็ถูกตำรวจออสเตรเลียบุกเข้าจับกุมคาหนังคาเขา

ไม่แต่เพียงคดีที่ออสเตรเลีย รายงานของ ‘สองไมเคิล’ นักข่าวออสเตรเลียยังสืบสวนไปถึงคดีในประเทศหลังจากที่ ร.ต.มนัสกลับไปไทย เข้ารับราชการทหารอีกในชื่อใหม่ว่า พัชระ พรหมเผ่า ไต่เต้าทั้งในตำแหน่งและธุรกิจการค้าควบคู่กันมา

จนกระทั่งปี ๒๕๕๑ ในชื่อใหม่อีกว่า ธรรมนัส พรหมเผ่า เขาโดนคดีรู้เห็นกับการถูกฆ่าตายของนักวิชาการลักเพศรายหนึ่ง (เหตุเกิดในสำนักงานที่เขาเป็นเจ้าของ) เขาถูกคุมขังอยู่ ๓ ปีจนได้รับการยกฟ้องแต่ลูกน้องถูกพิพากษาความผิดแทน

“หลังจากหลุดคดี เขาใกล้ชิดกับนายทหารที่ทรงอิทธิพล และถูกสื่อในประเทศไทยเรียกขานว่าเป็น ‘มาเฟียคนดัง’ ชื่อเสียงเด่นที่ตัวเขาเองพยายามไม่ให้ความสำคัญ ธรรมนัสให้สัมภาษณ์หนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์คราวหนึ่งว่า

คำว่า ‘มาเฟีย’ ในสายตาของเขาไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร มาเฟียหมายถึงคนใดคนหนึ่งที่มีเส้นสายเหนียวแน่นกับใครต่อใครมากมาย และมักทำตามที่พูด คำไหนคำนั้น”

มิน่าในคำตอบต่อสื่อไทยล่าสุดเรื่องงานรับผิดชอบดูแลพรรคจิ๋วร่วมรัฐบาล ในฐานะคนเลี้ยงลิง ว่าคอยป้อนกล้วยให้อิ่มแล้วไม่มีใครไปไหน

ชีวิต เปื้อนฝุ่น
14 ส.ค.64

และเป็นระบบที่อำมาตย์ไทยอ้างเสมอว่าใช้อยู่ในประเทศไทย กษัตริย์และคู่สมรส รวมถึงลูกๆ จะต้องไม่ยุ่งหรือแทรกแซงการเมือง และอำมาตย์เองก็อ้างเสมอว่ากษัตริย์ไทย “อยู่เหนือการเมือง” และ “ไม่ยุ่งการเมือง” แบบนี้

แต่ปรากฏว่านางสิริกิติ์ ผู้ดำรงตำแหน่งราชินี และเป็นผู้ที่รับทรัพย์สินเงินทองมหาศาลจากภาษีและการทำงานของประชาชน ไทยธรรมดาเป็นล้านๆ คน ได้ทำตัวไม่สมควร โดยการใช้ตำแหน่งตนเองในทางที่ผิด เกินขอบเขตหน้าที่ และละเมิดกติกาเบื้องต้นพื้นฐานของระบบประชาธิปไตยอันมีกษัตริย์เป็นประมุข มีรายละเอียดดังนี้คือ

1. นางสิริกิติ์แทรกแซงและแสดงความเห็นในวิกฤตการเมืองไทยปัจจุบัน ด้วยการไปงานศพของผู้ประท้วงพันธมิตรฯ เพื่อแสดงว่าตนเองสนับสนุนกลุ่มอันธพาลเสื้อเหลือง ที่ยึดทำเนียบรัฐบาล ก่อความรุนแรงบนท้องถนน และก่ออาชญากรรมด้วยการยึดสนามบินนานาชาติในกรุงเทพฯ เมื่อปี ๒๕๕๑
2. นางสิริกิติ์แทรกแซงและแสดงความเห็นในวิกฤตการเมืองไทยปัจจุบัน ด้วยการไปงานศพของนายทหารที่ตายขณะที่กำลังสั่งให้ลูกน้องปราบปรามเข่นฆ่า ประชาชนเสื้อแดงที่เรียกร้องประชาธิปไตยโดยปราศจากอาวุธที่ราชดำเนิน เพื่อแสดงจุดยืนว่าตนเองสนับสนุนการปราบปรามเข่นฆ่าประชาชนดังกล่าว
3. นางสิริกิติ์แทรกแซงและแสดงความเห็นในวิกฤตการเมืองไทยปัจจุบัน ด้วยการส่งจดหมายไปชื่นชมผู้ที่วิจารณ์ด่าการเสนอข่าวของสื่อต่างประเทศ CNN เกี่ยวกับประเทศไทย โดยที่ไม่พอใจที่ CNN พยายามเสนอข่าวที่เป็นจริงและเป็นกลาง ทั้งนี้แสดงให้เห็นว่านางสิริกิติ์ไม่พอใจกับการเสนอข่าวแท้และความจริง และต้องการให้มีการบิดเบือนข่าวในสื่อเพื่อปกป้องอำมาตย์แทน กรณีนี้เป็นการกระทำของนางสิริกิติ์ที่โง่เขลาและน่าขำในสายตาชาวโลก เพราะเปิดโปงให้ชาวโลกเห็นถึงทัศนะเผด็จการคับแคบของเขา ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีข่าวอื้อฉาวไปทั่วโลกเกี่ยวกับนางสิริกิติ์ เพราะในอดีตมีผู้สงสัยว่านางสิริกิติ์มีส่วนรู้ส่วนเห็นในการที่เพชรราชวงศ์ ซาอุถูกขโมยไป แต่ยังไม่มีการพิสูจน์อะไรในศาล อย่างไรก็ตามสิ่งที่พิสูจน์ไปแล้วคือนิสัยใช้เงินฟุ่มเฟือยของนางสิริกิติ์ เวลาไปเที่ยวสหรัฐอเมริกาและที่อื่น ทั้งๆ ที่ประชากรไทยจำนวนมากยังยากจน และสามีตนเองชอบสั่งสอนสังคมไทยให้ “พอเพียง” ดุจนกแก้วหรือแผ่นเสียงตกร่อง ในการไปเที่ยวสหรัฐ 67 วันในปี ๒๕๒๓ นางสิริกิติ์ใช้เงินไปถึง 100 ล้านบาท
4. การแทรกแซงเพื่อสนับสนุนพันธมิตรฯ และสนับสนุนการปราบปรามประชาชนโดยรัฐบาลอภิสิทธิ์ของนางสิริกิติ์ เป็นการแทรกแซงเพื่อทำลายระบบประชาธิปไตย ดังนั้นต้องถือว่าผิดกฎหมายและรัฐธรรมนูญประชาธิปไตย
5. ในกรณีวิกฤติภาคใต้ ในปี๒๕๔๗ หลังจากเหตุการณ์นองเลือดตากใบและอื่นๆ ที่พี่น้องชาวมุสลิมมาเลย์ถูกเข่นฆ่าโดยรัฐบาลและทหาร และหลังจากที่มีประชาชนไทยพุทธเสียชีวิตอีกด้วย แทนที่นางสิริกิติ์จะหุบปากเงียบควบคุมตนเอง ในฐานะที่เป็นผู้ไม่สนใจที่จะรู้เรื่องอะไรในสังคมนอกจากการทำศัลยกรรมซ้ำ แล้วซ้ำอีก นางสิริกิติ์เลือกที่จะแสดงความเห็นในลักษณะที่ชักชวนยุยงให้เกิดความรุนแรง โดยพูดว่าเป็นห่วงแค่ประชาชนชาวพุทธ และพูดอีกว่าถ้าตนอายุน้อยกว่านี้จะจับปืนไล่ยิงฝ่ายตรงข้ามกับรัฐบาลไทย ซึ่งนอกจากจะเป็นการแทรกแซงการเมืองอย่างไม่เหมาะสมแล้ว ยังเป็นการกระทำที่จะทำให้การแก้ปัญหาทางการเมืองในภาคใต้ยากขึ้น จุดยืนปฏิกิริยานี้ของนางสิริกิติ์ ไม่ต่างจากจุดยืนในยุค ๖ ตุลาคม ๒๕๑๙ ที่ตนและครอบครัวสนับสนุนเหตุการณ์นองเลือดที่ทำลายประชาธิปไตย ซึ่งแสดงว่าเป็นสันดาลปกติของนางสิริกิติ์ ไม่ใช่ข้อผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ
6. นางสิริกิติ์ชอบออกโรง เล่นบทบาทของความเป็น “แม่ของชาติ” แต่ดูเหมือนไม่สามารถเลี้ยงลูกตนเอง โดยเฉพาะลูกชายคนโปรดของเขา ให้เป็นคนดีหรือแม้แต่คนที่ไม่ผิดเพี้ยนได้ ไม่สามารถสั่งสอนให้ลูกชายเคารพเพศหญิงได้ จริงอยู่เพศหญิงไม่ควรถูกกดดันให้เป็นแม่ที่ดีหรืออะไรแบบนั้น และทุกคนพร้อมจะยกโทษให้อภัยกับความล้มเหลวในการเลี้ยงลูกของนางสิริกิติ์ ได้เสมอ ถ้าหากนางสิริกิติ์ยอมรับว่าตนเองล้มเหลวในการเลี้ยงลูกและไม่มีสิทธิ์ใดๆ ที่จะอ้างตัวเป็น “แม่แห่งชาติ” แต่ดูเหมือนว่านางสิริกิติ์ขาดจิตสำนึกพื้นฐาน หลงตนเอง จนแยกแยะความจริงจากความเท็จไม่ได้

ข้อมูล 6 ข้อนี้ ซึ่งไม่รวมถึงเรื่องซุบซิบอื่นๆ อีกมากมาย ซึ่งเราต้องมองข้ามเพราะไม่สามารถพิสูจน์ได้ในสังคมที่ปิดลับอย่างเมืองไทย เป็นสาเหตุที่พิสูจน์ว่านางสิริกิติ์ไม่สมควรที่จะเป็นราชินี ไม่สมควรที่จะดำรงตำแหน่งสาธารณะ และไม่สมควรที่จะรับเงินภาษีประชาชนแม้แต่บาทเดียว เขาควรจะถูกปลดออกหรือลาออกจากตำแหน่ง แต่คงไม่มีอำมาตย์ไหนที่อยากปลดเขาออกจากตำแหน่งในขณะที่นางสิริกิติ์ไม่มี วันสำนึกผิดเอง

สิริกิติ์ไม่ใช่แม่ผม ไม่ใช่เทวดา ไม่ใช่คนที่น่าเคารพ ไม่ใช่ “แม่” ของประเทศไทยซึ่งเป็นประเทศที่ผมรัก แต่เป็นแค่ “แม่” ของอำมาตย์เผด็จการและสมุนปัญญาอ่อนเท่านั้น

เพื่อนชาวไทยที่รักและเคารพครับ จงพิจารณาว่าทำไมบทความแบบนี้ ซึ่งเป็นความจริง เราไม่สามารถตีพิมพ์ได้อย่างเปิดเผยและเสรีในประเทศไทย ท่านอยากให้ประเทศไทยเป็นสังคมตอแหลแบบนี้ต่อไปหรือไม่?

เราคงต้องสรุปว่าหนทางที่ดีที่สุดสำหรับการสร้างสังคมไทยให้เป็นสังคม อารยะอันดีงาม คือต้องยกเลิกสถาบันกษัตริย์ ยกเลิกเทวดาจอมปลอม ลดบทบาททหาร และสร้างสาธารณะรัฐที่มีประชาธิปไตยอย่างแท้จริง

ชีวิต เปื้อนฝุ่น
13 ส.ค.64

: “พระราชปิตุลาทรงให้สัตยาธิษฐานไว้แล้วว่า
พระราชปิตุลาและพระมหากษัตริย์ในราชวงศ์จักรีองค์ต่อๆไปทุกพระองค์ จะต้องพิทักษ์รัฐธรรมนูญ และไม่ลงพระปรมาภิไธยในรัฐธรรมนูญ
ที่ได้มาจากการยึดอำนาจที่ขัดกับรัฐธรรมนูญ”

ในระหว่างร่างรัฐธรรมนูญฉบับ 10 ธ.ค. มีปัญหาว่า
จะควรเขียนไว้ในรัฐธรรมนูญหรือไม่ว่า พระมหากษัตริย์มีหน้าที่พิทักษ์รัฐธรรมนูญ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าฯ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯให้พระยาพหลฯ และข้าพเจ้าเข้าเฝ้าที่พระตำหนักจิตรลดา

มีพระราชกระแสรับสั่งว่า รัฐธรรมนูญของหลายประเทศที่ประมุขรัฐเป็นประธานาธิบดีนั้นได้เขียนไว้ว่า ประมุขแห่งรัฐมีหน้าที่พิทักษ์รักษารัฐธรรมนูญและต้องปฏิญาณตนก่อนเข้ารับหน้าที่ว่า จะพิทักษ์รักษารัฐธรรมนูญไว้ ส่วนสยามนั้นรับสั่งว่าไม่จำเป็นต้องเขียน เพราะเมื่อพระองค์พระราชทานแล้ว
ก็เท่ากับให้สัตยาธิษฐาน และยิ่งกว่านั้นตามพระราชประเพณีได้ทรงสัตยาธิษฐานในพิธีราชาภิเษก

ข้าพเจ้ากราบทูลว่า เมื่อได้เปลี่ยนการปกครองมาเป็นราชาธิปไตยตามรัฐธรรมนูญแล้ว จะโปรดเกล้าฯสำหรับพระมหากษัตริย์องค์ต่อไป ให้มีความใดเติมไว้ในพระราชสัตยาธิษฐานในพิธีราชาภิเษกบ้าง
รับสั่งว่า มีความในพระราชปรารภที่ขอให้พระบรมวงศานุวงศ์สมัครสมานกับประชาราษฎร์ ในอันที่จะรักษาปฏิบัติตามรัฐธรรมนูญอยู่แล้ว เจ้านายที่จะทรงเป็นพระมหากษัตริย์องค์ต่อๆไป ก็เป็นพระบรมวงศานุวงศ์ จึงมีหน้าที่พิทักษ์รัฐธรรมนูญ

ครั้นแล้ว ได้รับสั่งให้มหาดเล็กนำราชกิจจานุเบกษาฉบับพิเศษ พ.ศ. 2468 มาพระราชทานให้ข้าพเจ้าอ่านดูความตอนพระราชสัตยาธิษฐานดั่งต่อไปนี้

“แล้วจึ่งมีพระบรมราชโองการเป็นคำไทย ตามความภาษามคธ ดั่งนี้”

“ดูกรพราหมณ์ บัดนี้เราทรงราชภาระครองแผ่นดินโดยธรรมสม่ำเสมอ เพื่อประโยชน์เกื้อกูลและสุขแห่งมหาชน เราแผ่ราชอาณาเหนือท่านทั้งหลายกับโภคสมบัติเป็นที่พึ่ง จัดการปกครองรักษาป้องกันอันเป็นธรรมสืบไป ท่านทั้งหลายจงวางใจอยู่ตามสบายเทอญ”

พระราชครูรับพระบรมราชโองการเป็นปฐมว่า

“ข้าพระพุทธเจ้าขอรับพระบรมราชโองการพระบัณฑูรสุรสิงหนาท ปฐมธรรมิกราชวาจา ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ”เสร็จแล้ว…..

“ทรงตั้งสัตยาธิษฐานตั้งพระราชหฤทัยดำรงทศพิธราชธรรมจักรวรรดิวัตรจรรยาและอื่นๆตามพระบรมราชประสงค์ “

พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าฯ ทรงอธิบายว่า

พระราชประสงค์ตอนท้ายนี้ก็ชัดอยู่แล้ว คือพระมหากษัตริย์องค์ต่อไปต้องรักษารัฐธรรมนูญ
ต่อมาพระราชพิธีราชาภิเษกนี้ได้มีขึ้นอีกในรัชสมัยของรัชกาลปัจจุบัน

พระราชปรารภแห่งรัฐธรรมนูญฉบับ 10 ธ.ค. 2475 มีความตอนท้ายว่า

“ขอให้พระบรมวงศานุวงศ์ และข้าราชการทั้งทหารพลเรือนทวยอาณาประชาราษฎร จงมีความสมัครสโมสรเป็นเอกฉันท์ในอันจะรักษาปฏิบัติรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยามนี้ ให้ยืนยงอยู่คู่กับสยามรัฐราชสีมา ตราบเท่ากัลปาวสาน สมดั่งพระบรมราชประณิธานทุกประการเทอญ “

พระยาพหลฯกราบบังคมทูลว่า การทรงพิทักษ์รัฐธรรมนูญนั้น จะทรงทำอย่างไร

พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าฯรับสั่งว่า ถ้ารัฐบาลเสนอเรื่องใดที่ขัดรัฐธรรมนูญ พระองค์ก็ส่งกลับคืนไปโดยไม่ทรงลงพระปรมาภิไธยให้

พระยาพหลฯกราบทูลต่อไปว่า คณะราษฎรเป็นห่วงว่านายทหารที่ถูกปลดกองหนุนไปจะคิดล้มล้างรัฐบาลขึ้นมา แล้วทูลเกล้าถวายรัฐธรรมนูญใหม่ของเขาให้ทรงลงพระปรมาภิไธย จะโปรดเกล้าฯอย่างไร

รับสั่งว่าพระองค์จะถือว่า พวกนั้นเป็นกบฏและในฐานะจอมทัพ พระองค์จะถือว่านั้นเป็นราชศัตรูที่ขัดพระบรมราชโองการ. ถ้าพวกนั้นจะบังคับให้พระองค์ทรงลงพระปรมาภิไธย พระองค์ก็จะทรงสละราชย์สมบัติให้พวกเขาหาเจ้านายองค์อื่นลงพระปรมาภิไธยให้ . . .

หลังจากข้อความที่คัดมาข้างต้นนี้ ปรีดี ได้เขียนต่อทันทีว่า ไม่ควรลดอำนาจของพระมหากษัตริย์จากความเป็นประมุขและที่สำคัญคือจากความเป็น “จอมทัพ” โดยปรีดีเสนอว่า ในฐานะจอมทัพที่มีอำนาจสั่งการเหนือทหารทั้งปวง รวมทั้งเหนือผู้บัญชาการทหารสูงสุดด้วย พระมหากษัตริย์สามารถหยุดยั้งหรือป้องกันไม่ให้เกิดเผด็จการทหารได้

แต่ปัจจุบัน กษัตริย์ กลายเป็นผู้สนับสนุนการรัฐประหาร ฉีกรัฐธรรมนูญ และรับรองการเป็นกบฎของเผด็จการทหารเสียเอง..กรรมของกะลา

ชีวิต เปื้อนฝุ่น
13 ส.ค.64

เคาะกะโหลก เปิดกะลา by Thai Rights Now

Congress shall make no law prohibiting the free exercise thereof; or abridging the freedom of speech, or of the press; or the right of the people peaceably to assemble, and to petition the Government for a redress of grievances.

“รัฐจะต้องไม่ผ่านกฎหมายใดๆ ที่จะลดทอนเสรีภาพในการพูดและการเขียน รวมถึงต้องปกป้องสิทธิเสรีภาพของประชาชนที่จะชุมนุมอย่างสันติ และร้องเรียนรัฐบาลเพื่อให้แก้ไขความเดือดร้อนของประชาชน”

ตาม First amendment ที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกา อันกล่าวถึงสิทธิในการชุมนุมของประชาชน ถือเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานที่ทุกคนสามารถทำได้ภายใต้ข้อกำหนดดังนี้

ทุกคนมีสิทธิที่จะจัดการชุมนุมหรือปราศรัยในที่สาธารณะได้ทุกที่ เช่น ถนน ทางเดิน สวนสาธารณะ หน้าอาคารสถานที่ของรัฐ ตราบเท่าที่ไม่กีดขวางหรือปิดกั้นการเข้าถึงสถานที่นั้นๆ

ในสถานที่ส่วนตัว เจ้าของสถานที่สามารถตั้งกฎเกณฑ์ของการชุมนุมเองได้ โดยที่รัฐไม่สามารถปิดกั้น ตราบที่เจ้าของสถานที่อนุญาต

ผู้ต่อต้านการชุมนุมล้วนมีสิทธิแสดงออกทางความคิดเห็นต่างๆเทียบเท่าผู้ชุมนุม โดยตำรวจมีหน้าที่แยกทั้งสองฝ่ายออกจากกัน แต่ต้องอนุญาตให้ทั้งสองฝ่ายอยู่ในระยะที่สามารถมองเห็นและรับฟังกันได้

ในที่สาธารณะ ทุกคนมีสิทธิบันทึกภาพ ยกเว้นในสถานที่ส่วนบุคคลซึ่งต้องเป็นไปตามกฎเกณฑ์ของเจ้าของสถานที่

ต้องขออนุญาตหากการชุมนุมมีจำนวนคนมาก และต้องทำการปิดถนนหรือสถานที่ หรือมีการใช้อุปกรณ์เครื่องเสียง ไม่มีข้อยกเว้นในเรื่องของหัวข้อการประท้วงในการออกใบอนุญาตให้

การออกคำสั่งสลายการชุมนุมถือเป็นสิ่งสุดท้ายที่เจ้าหน้าที่จะทำ นอกจากว่าการชุมนุมนั้นจะส่อไปอย่างชัดเจนว่าจะกลายเป็นการจราจล มีความตั้งใจขัดขวางการจราจรหรือเริ่มเป็นภัยต่อความปลอดภัยในที่สาธารณะ

เมื่อเจ้าหน้าที่ตัดสินใจสลายการชุมนุม ต้องเปิดโอกาส
ให้ผู้ชุมนุมถอนตัว ให้เวลามากพอที่จะให้ผู้ชุมนุมสลายเอง พร้อมทั้งต้องเปิดทางออกให้ผู้ชุมนุม

เจ้าหน้าที่ไม่มีสิทธิควบคุมตัวผู้ชุมนุมโดยไม่มีข้อกล่าวหา และผู้ชุมนุมเองมีสิทธิบันทึกภาพและรายงานพฤติกรรมอันมิชอบของเจ้าหน้าที่นั้นๆไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

เมื่อถูกจับกุม ผู้ชุมนุมมีสิทธิที่จะไม่ให้ปากคำหรือเซ็นต์เอกสารใดๆ จนกว่าจะพบทนาย รวมถึงมีสิทธิร้องขอการใช้โทรศัพท์ และติดต่อทนาย โดยเจ้าหน้าที่ไม่มีสิทธิรับฟัง

เมื่อเริ่มทำการสลายการชุมนุม เจ้าหน้าที่มักใช้สเปรย์พริกไทย รวมถึงแก๊สน้ำตาเข้าจับกุมผู้ชุมนุมที่ไม่ยอมออกจากพื้นที่หลังการประกาศของเจ้าหน้าที่

พบบทความ “เคาะกะโหลก เปิดกะลา” จาก Thai Rights Now ได้ในตลาดหลวงทุกวันจันทร์ ส่วนกิจกรรมอื่น ๆ ของพวกเราสามารถติดตามได้ที่เพจ Thai Rights Now (https://www.facebook.com/ThaiRightsNow

เคาะกะโหลก เปิดกะลา by Thai Rights Now

บันทึก ณ วันที่ 24 มิถุนายน 2021 ชาวอเมริกันได้รับวัคซีนครบทั้งสองโดสและมีภูมิคุ้มกันโควิดแล้ว (Fully Vaccinated) 151,252,034 คน คิดเป็น 45.6% ของจำนวนประชากรทั้งหมด (จากประกาศของ CDC ผู้ได้รับวัคซีนครบโดส จะมีภูมิคุ้มกันหลังจากนั้นอีกสองอาทิตย์)

ผลที่ได้คือ ในหลายรัฐส่วนใหญ่ประกาศเลิกใส่หน้ากากอนามัยในที่สาธารณะทั้งในร่มและกลางแจ้ง ยังคงกฎการต้องสวมใส่หน้ากากเฉพาะกาลโดยสารรถสาธารณะ,รถไฟและเครื่องบิน รวมถึงตามสถานีรถไฟและสนามบิน แต่กระนั้นรัฐบาลอเมริกาก็กำลังพิจารณายกเลิกการใส่หน้ากากทั้งหมด

โดยคนอเมริกันได้รับวัคซีน 3 ยี่ห้อ คือ Phizer/BioNTech (2 โดส) Moderna (2 โดส) และ Johnson & Johnson/Janssen (1 โดส)

โดยวัคซีนชุดแรกที่นำมาใช้กับบุคลากรทางการแพทย์ คือ Phizer/BioNTech ช่วงกลางเดือนธันวาคมปีที่แล้ว และฉีดให้กับผู้สูงอายุ ผู้ที่ทำงานแถวหน้าที่มีความเสี่ยง ประชาชนทั่วไป และเด็กอายุมากกว่า 12 ปีตามลำดับ

และเมื่อมาดูผลจากการระดมฉีดวัคซีนทั่วอเมริกาพบว่า ปัจจุบัน (as of 26 Jun) มีผู้ติดเชื้อวันละ 6,685 คน ในขณะที่ช่วงระบาดหนักคือ ต้นเดือนมกราคมมีผู้ติดเชื้อวันละ 300,777 คน

และเมื่อมาดูยอดผู้เสียชีวิตพบว่าปัจจุบันอยู่ที่ 126 รายต่อวัน ในขณะที่ช่วงระบาดหนักเสียชีวิตราว 3,930 คน โดยพบว่า 98% ของผู้เสียชีวิตด้วยโควิดในปัจจุบันคือผู้ที่ไม่เข้ารับการฉีดวัคซีน

ดังนั้นวัคซีนที่ดี คือวัคซีนที่ได้ผลและไม่มีผลกระทบกับร่างกายมนุษย์เมื่อฉีดเข้าไป และวัคซีนที่ดีสามารถนำประเทศกลับสู่สภาวะปกติได้จริง ลดการเสียชีวิตของประชากรได้จริง ลดความเสี่ยงต่อบุคลากรทางการแพทย์ และทำให้รัฐบาลสามารถวางแผนฟื้นฟูเศรษฐกิจได้

ในขณะที่ประเทศไทยยังวนเวียนอยู่กับการปล่อยข่าวปลอมว่า วัคซีนที่ดีคือวัคซีนที่มีอยู่ จะฉีดแล้วรอดหรือตายขึ้นอยู่กับดวง เมื่อระดมฉีดแล้วยังต้องล็อกดาวน์ประเทศ โดยรัฐบาลไม่เคยสนใจความเสี่ยงของแพทย์และความเป็นอยู่หรือสภาวะเศรษฐกิจของประชาชน

ใครบอกว่าการเมืองคือเรื่องไกลตัว วิกฤติโควิดที่กระทบหนักต่อทุกคนทั่วโลกคงคือคำตอบให้ทุกคนได้
พบบทความ “เคาะกะโหลก เปิดกะลา” จาก Thai Rights Now ได้ในตลาดหลวงทุกวันจันทร์ ส่วนกิจกรรมอื่น ๆ ของพวกเราสามารถติดตามได้ที่เพจ Thai Rights Now

พบบทความ “เคาะกะโหลก เปิดกะลา” จาก Thai Rights Now ได้ในตลาดหลวงทุกวันจันทร์ ส่วนกิจกรรมอื่น ๆ ของพวกเราสามารถติดตามได้ที่เพจ Thai Rights Now

วันนี้ในอดีต
14 มิถุนายน ค.ศ. 1928
วันเกิด เช เกวารา
นักรบกองโจร ผู้เป็นวีรบุรุษแห่งการปฏิวัติ

​“ถ้าท่านโกรธจนตัวสั่นจากความอยุติธรรม เราคือเพื่อนกัน”

คำกล่าวอมตะนิรันดร์กาลของชายผู้เป็นวีรบุรุษของการปฏิวัติคิวบา ที่แสดงความหาญกล้าต่ออุดมการณ์อันเข้มข้นที่ฝันถึงการปฏิวัติสังคม โดยการทลายชนชั้น จนเป็นนักปฏิวัติสายคอมมิวนิสต์ที่เป็นโลโก้ของผู้คนทุกข์ยากในเวลานั้น

​เอร์เนสโต เกวารา หรือที่รู้จักกันในชื่อ เช เกิดเมื่อวันที่ 14 มิถุนายน ค.ศ. 1928 หรือในวันนี้เมื่อ 93 ปีก่อน เขาเป็นนักปฏิวัติลัทธิมากซ์ เป็นนายแพทย์ นักเขียน ผู้นำนักรบกองโจร นักการทูต และนักทฤษฎีการทหารชาวอาร์เจนตินา ในฐานะที่เป็นบุคคลสำคัญคนหนึ่งจากการปฏิวัติคิวบา ซึ่งเราอาจคุ้นภาพใบหน้าของเขา ที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของวัฒนธรรมต่อต้านและการกบฏ และเป็นตราต้นแบบที่รู้จักกันเป็นสากลภายในวัฒนธรรมสมัยนิยม

​ครั้งยังเป็นนักศึกษาแพทย์หนุ่ม เกวาราเดินทางไปทั่วทวีปอเมริกาใต้และรู้สึกสะเทือนใจกับความยากจนข้นแค้น ความหิวโหย และโรคภัยที่เขาพบระหว่างทาง ความปรารถนาทำลายล้างสิ่งที่เขามองว่าเป็นการขูดรีดของทุนนิยมในลาตินอเมริกาผลักดันให้เขาเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องในการปฏิรูปสังคมกัวเตมาลา

​ปี 1953 เกวาราเดินทางไปยังกัวเตมาลา ตรงกับสมัยรัฐบาลของ จาโคโบ อาร์เบนซ์ (Jacobo Arbenz) ที่พยายามปฏิวัติโครงสร้างทางสังคม หนึ่งในมาตรการสำคัญคือการยึดที่ดินนายทุนที่ไม่ได้ใช้ทำประโยชน์ กระทบถึงทุนอเมริกัน นำไปสู่การรัฐประหารที่มีสหรัฐฯ เป็นผู้ให้การสนับสนุน

​เหตุการณ์ดังกล่าวกลายเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เขาเชื่อว่า การได้มาซึ่งระบบสังคมนิยมจำเป็นต้องเกิดการปฏิวัติระดับโลก และกลายมาเป็นผู้อุทิศตนให้กับอุดมการณ์มาร์กซิสต์

​เกวาราเดินทางออกจากกัวเตมาลามุ่งหน้าไปยังเม็กซิโก และได้พบกับสองพี่น้องชาวคิวบา ฟิเดลและราอูล คาสโตร ซึ่งหลบหนีคดีการเมืองมาวางแผนยึดอำนาจจากรัฐบาลบาติสตา และกลายมาเป็นมือขวาที่ได้รับความไว้วางใจอย่างมากของคาสโตร

​ต่อมาเขาและสหายได้ตั้งขบวนการ 26 กรกฎาคม เป็นองค์การปฏิวัติ ซึ่งวางแผนและนำโดยฟิเดล กัสโตร ซึ่งใน ค.ศ. 1959 ได้ล้มรัฐบาลฟุลเคนเซียว บาติสตาในประเทศคิวบา ขบวนการดังกล่าวสู้รบกับรัฐบาลบาติสตาทั้งในชนบทและในเมือง

​เช เกวารา เสียชีวิตในวันที่ 9 ตุลาคม 1967 หน่วยรบของเขาเกือบถูกกำจัดจนสิ้นซากโดยหน่วยรบพิเศษของโบลิเวีย ด้วยความช่วยเหลือจากซีไอเอ ตัวเขาเองถูกจับในขณะได้รับบาดเจ็บ ก่อนถูกยิงเสียชีวิตและฝังร่างอย่างลับๆ หลังถูกตัดมือออกเพื่อเป็นเครื่องยืนยันอัตลักษณ์

​แม้เวลาจะล่วงเลยไปนาน แต่ เช เกวารา ก็ยังเป็นบุคคลทางประวัติศาสตร์ที่ได้รับทั้งเสียงยกย่องและเสียงประณาม กับการที่เขาได้ยืนหยัดต่ออุดมการณ์อย่างหาญกล้า และยอมสละชีพเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของมวลชนที่ทุกข์ยาก กลายเป็นการปลุกเร้าให้แก่คนในสมัยต่อมา ให้ยังคงใช้มรดกที่ เช เกวารา ทิ้งเอาไว้ผ่านสายธารทางอุมดมการณ์ที่เขายึดมั่นให้คงอยู่ต่อไป

…ตราบใดที่สังคมยังไม่เปลี่ยนแปลง และผู้ทุกข์ยากยังครวญครางจากความหิวโหย

อ้างอิง https://www.bbc.com/thai/international-41536892

ปีการศึกษาของประเทศสหรัฐอเมริกามีความคล้ายคลึงกับประเทศไทย แต่ทางเลือกทางการศึกษาของประเทศสหรัฐอเมริกาดูจะมีทางเลือกตามความต้องการและสภาพแวดล้อมของแต่ละครอบครัวมากกว่าประเทศไทย
เด็ก ๆ ที่สหรัฐอเมริกาโดยทั่วไปเริ่มเข้าโรงเรียนประมาณ 4 ขวบและจบชั้นมัธยมปลายเมื่ออายุ 18 ปี โดยจะเรียนการศึกษานี้ว่า K-12 (เค ทู ทเวลฟ) แต่วิธีการแบ่งชั้นปีของสหรัฐอเมริกานั้นแตกต่างกับประเทศไทยเล็กน้อย โดยโรงเรียนในสหรัฐอเมริกาแบ่งออกเป็น 3 ระดับ ได้แก่ อนุบาล ประถมและมัธยม
ต่อไปนี้คือปีการศึกษาและอายุของนักเรียนในสหรัฐอเมริกา

(Pre-Kindergartenหรือเตรียมอนุบาล อายุ 4-5 (เรียน1 ปี) ** ไม่เป็นภาคบังคับและไม่ได้รับงบประมาณจากส่วนกลางในรัฐส่วนใหญ่)

• Kindergarten หรือระดับอนุบาล: อายุ 5-6 ปี -> K (เรียน 1 ปี)
• Elementary หรือระดับประถมศึกษา: อายุ 6-11 ปี -> Grade 1-5 (เรียน 5 ปี)
  หลังจากElementary ก็จะขึ้นระดับมัธยมศึกษาซึ่งแบ่งออกเป็น 2 ระดับคือ Middle School และ High School หรือระดับมัธยมศึกษาตอนต้นและระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย
• Middle School หรือระดับมัธยมต้น: อายุ 11-14 ปี -> Grade 6-8 (เรียน 3 ปี)
• High School หรือมัธยมปลาย: อายุ 14-18 ปี -> Grade 9-12 (เรียน 4 ปี)

ประเภทของโรงเรียนและค่าใช้จ่าย

ตามการคาดการณ์ของรัฐบาลกลางประเทศสหรัฐอเมริกาสำหรับฤดูใบไม้ร่วงปี 2564 จะมีนักเรียนมากกว่า 58 ล้านคนเมื่อเปิดปีการศึกษา[1] ซึ่งตามการจำแนกประเภทของกระทรวงศึกษา ประเทศสหรัฐอเมริกาจะแบ่งโรงเรียนออกเป็น 3 ประเภทหลัก ๆ ให้เลือกตามความสามารถ ระยะทางและความต้องการส่วนบุคคลที่แตกต่างกันได้ ซึ่งโรงเรียน 3 ประเภทดังกล่าวคือ 1. โรงเรียนของรัฐ (Public school) 2. โรงเรียนเอกชน (Private School)และ 3. โฮมสคูล (Homeschooling)[2]

1. โรงเรียนของรัฐ (Public School)

ประเทศสหรัฐอเมริกาในปี 2563 มีนักเรียนประมาณ 50.6 ล้านคนเข้าเรียนในโรงเรียนของรัฐทั้งระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษา[3] โรงเรียนของรัฐเป็นโรงเรียนที่ดำเนินการในระดับรัฐผ่านหน่วยงานการศึกษาได้รับเงินทุนจากรัฐบาล ซึ่งปัจจุบันมีโรงเรียนประถมและมัธยมของรัฐประมาณ 131,000 แห่งในสหรัฐอเมริกาและส่วนใหญ่ดำเนินการโดยเขต ทั้งนี้โดยทั่วไปหลักสูตรของรัฐ ๆ หนึ่งสามารถแตกต่างจากหลักสูตรในรัฐอื่น ๆ ได้[2][4]
โรงเรียนของรัฐแบ่งออกเป็น 3 ประเภท ได้แก่
1.1 Traditional Public School หรือโรงเรียนรัฐบาล: ค่าเล่าเรียนฟรีทั้งหมด ไม่มีค่าบำรุงการศึกษาให้ค่าใช้จ่ายอื่น ๆ เพิ่มเติม โรงเรียนรัฐบาลได้เงินทุนบางส่วนจากเงินงบประมาณส่วนกลางของรัฐ แต่เงินทุนส่วนใหญ่มาภาษีของผู้อยู่ในพื้นที่นั้น ๆ ครูผู้สอนจะต้องได้รับการรับรองจากคณะกรรมการการศึกษาของรัฐ นักเรียนทุกคนมีอิสระที่จะเข้าเรียนในโรงเรียนในเขตพื้นที่การศึกษาของตนโรงเรียนไหนก็ได้[5]
1.2 Public Charter School หรือโรงเรียนในกำกับรัฐบาล: ค่าเล่าเรียนฟรีทั้งหมดเช่นกัน ต่างกันตรงที่การเข้าเป็นระบบระบบลอตเตอรี(คล้าย ๆ กับการจับฉลากเข้าเรียนในประเทศไทย) ไม่จำกัดพื้นที่เขตการศึกษาเหมือนTraditional Public School ดำเนินการโดยอิสระจากรัฐส่วนใหญ่ดำเนินการโดยเอกชนหรือองค์กรท้องถิ่น แต่ต้องเป็นไปตามมาตรฐานที่ระบุไว้ในกฎบัตรเพื่อให้ได้เงินทุนจากรัฐ หากไม่ทำตามหรือผิดสัญญาที่มีต่อรัฐ รัฐสามารถสั่งปิดโรงเรียนได้ทันที โรงเรียนประเภทนี้รับเงินจากรัฐตามจำนวนนักเรียนที่เรียน
1.3 Public Magnet Schoolหรือโรงเรียนขยายโอกาส: ค่าเล่าเรียนฟรีทั้งหมดเช่นกัน ดำเนินการคล้ายTraditional Public School แต่นักเรียนสามารถเรียนนอกเขตพื้นที่การศึกษาของตัวเองได้ ความแตกต่างของ Public Magnet School คือ มักเน้นทักษะเฉพาะเช่น กีฬา คณิตศาสตร์ ภาษา วิทยาศาสตร์ ศิลปะและอื่น ๆ เป็นต้น[6][7]

ทำไมผู้ปกครองถึงเลือกโรงเรียนของรัฐ?

1. เพราะฟรีสำหรับทุกคน
2. เพราะมีความคุ้นชินกับสภาพแวดล้อมและสังคมเนื่องจากโรงเรียนอยู่ใกล้บ้าน
3. เพราะโรงเรียนของรัฐเพิ่มทางเลือกทางการศึกษาให้นักเรียนเนื่องจากมีขนาดใหญ่กว่า
4. เพราะนักเรียนมีความหลากหลายทางชาติพันธุ์ และความหลากหลายทางสังคมและเศรษฐกิจของครอบครัว
5. เพราะผู้ปกครองมีสำนึกของความเป็นเจ้าของ(ownership)ในโรงเรียนของรัฐเนื่องจากเป็นผู้จ่ายภาษี (รายได้หลักของโรงเรียน)
6. เพราะครูมีคุณสมบัติตามเกณฑ์มาตรฐานเสมอ[8][9]

การแต่งกายของนักเรียนในโรงเรียนของรัฐ

แม้ว่าจะมีการกล่าวในประเทศไทยว่าโรงเรียนในประเทศสหรัฐอเมริกาไม่มีระเบียบการแต่งกาย แต่จริง ๆ แล้วมี โดยปกติการแต่งกายจะมีอยู่ในคู่มือคำแนะนำของโรงเรียนและในเว็บไซต์ของโรงเรียน บางโรงเรียนจะให้ผู้ปกครองเซ็นรับทราบกฎระเบียบด้วย การแต่งกายในโรงเรียนของรัฐแตกต่างกันไปบางโรงเรียนมีกฎมากกว่าที่อื่น แต่แนวคิดพื้นฐานโดยรวมคือการให้เกียรติและไม่เปิดเผยมากเกินไป
เสื้อผ้าที่มักไม่อนุญาตในโรงเรียนรัฐบาลของสหรัฐอเมริกา:
รองเท้าแตะ, เสื้อครอปท็อป, เสื้อสายสปาเก็ตตี้, กางเกงยีนส์ขาด, เสื้อยืดที่มีคำที่ไม่เหมาะสมเช่นการเลือกปฏิบัติและคำพูดแสดงความเกลียดชัง โดยปกติอนุญาตให้ใส่เสื้อโปโลได้เว้นแต่จะเป็นสีของโรงเรียนคู่แข่ง
ไม่อนุญาตให้สวมหมวกในห้องเรียนเว้นแต่จะเป็นเรื่องทางศาสนา

2. โรงเรียนเอกชน (Private School)

โรงเรียนเอกชนเป็นธุรกิจส่วนตัวหรือหน่วยงานที่เสนอหรือดำเนินการสอนแบบเต็มเวลาโดยมีเนื้อหาหลักสูตรและโครงสร้างองค์กรมีรูปแบบที่แต่งต่างจากโรงเรียนรัฐบาล[10] แต่อย่างไรก็ตามโรงเรียนเอกชนยังคงต้องปฏิบัติตามกฎหมายของรัฐ เช่น ความปลอดภัยและการบริการด้านสุขภาพของนักเรียน ค่าเล่าเรียนจะแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับสถานที่ตั้ง ชื่อเสียง อัตราการได้เข้ามหาวิทยาลัยและปัจจัยอื่น ๆ ค่าเล่าเรียนสำหรับโรงเรียนเอกชนอยู่ที่ประมาณ $4,000-60,000 ต่อปี

ทำไมผู้ปกครองถึงเลือกโรงเรียนเอกชน?

1. เพราะขนาดชั้นเรียนเล็กและอัตราส่วนนักเรียนต่อครูต่ำ นักเรียนได้รับความสนใจจากครูเป็นรายบุคคลมากขึ้น
2. เพราะโรงเรียนเอกชนมีทางเลือกในการเรียนเฉพาะบุคคลตามความต้องการของนักเรียนที่ไม่เหมือนกัน
3. เพราะในขณะที่โรงเรียนของรัฐไม่สอนศาสนา โรงเรียนเอกชนสามารถสอนศาสนาได้ขึ้นอยู่กับปรัชญาของโรงเรียน
4. เพราะสิ่งอำนวยความสะดวกและสิ่งอำนวยความสะดวกภายในโรงเรียนส่วนใหญ่ดีกว่า มากกว่า ใหม่กว่า โรงเรียนเอกชนมักชูจุดแข็งเป็นสิ่งอำนวยความสะดวกพิเศษ[11][12] เช่น ศูนย์หุ่นยนต์เทคโนโลยีชั้นสูง หอประชุมและโรงละครที่ทันสมัย กล้องวงจรปิดทั้งโรงเรียนเป็นต้น

การแต่งกายของนักเรียนในโรงเรียนเอกชน

เหมือนกับโรงเรียนของรัฐ แต่โรงเรียนเอกชนหลายแห่งจะมีเครื่องแบบนักเรียน โดยส่วนใหญ่จะไม่ใส่ทุกวันแต่จะเป็นการนัดแนะใส่ตามกฎของแต่งละโรงเรียน เช่น สวมใส่เครื่องแบบทุกวันพุธและโอกาสพิเศษ เป็นต้น

3. โฮมสคูล (Homeschooling)

โฮมสคูลเรียกง่าย ๆ ว่าเป็นการศึกษาอยู่กับบ้านโดยมีคำแนะนำจากพ่อแม่หรือชุมชนในการช่วยเรื่องการเรียนการสอน ในบางครั้งชุมชนหรือ community อาจจะมีการรวมตัวกันเพื่อจัดกิจกรรมหรือสอนหนังสือในวิชาที่พ่อแม่ถนัดให้กับเด็ก ๆ เพื่อในเด็กได้รับความรู้และมีสังคม ในสหรัฐอเมริกาประมาณ 3 เปอร์เซ็นต์ของนักเรียนอายุ 5 ถึง 17 ปีเรียนโฮมสคูล ซึ่งคิดเป็นนักเรียน 1.7 ล้านคนในปี 2559[13] ค่าเล่าเรียนในการเรียนอยู่ที่ประมาณ $600-1,800 ต่อปีการศึกษา

การแต่งกายของนักเรียนโฮมสคูล

แต่งอย่างไรก็ได้ตราบที่พ่อแม่ไม่ว่าเพราะส่วนใหญ่เรียนในบ้าน

ทำไมต้องโฮมสคูล?

1. เพราะการศึกษาของเด็กแต่ละคนสามารถปรับให้เข้ากับความสนใจและรูปแบบการเรียนรู้เฉพาะของตนได้
2. เพราะเด็กสามารถให้เรียนรู้ในระดับความเร็วของตัวเอง ในที่นี้หมายถึงเด็กบางคนอาจจะเรียนรู้ได้ช้าหรือเร็วกว่าเด็กปกติทั่วไป การเรียนโฮมสคูลจึงตอบโจทย์ข้อนี้ได้ดีกว่าการส่งลูกไปเรียนกับเด็กคนอื่น ๆ นั่นเอง
3. เพราะโฮมสคูลส่งเสริมความสัมพันธ์ที่ดีภายในครอบครัว
4. เพราะนักเรียนโฮมสคูลสามารถเข้าถึงแหล่งข้อมูลการศึกษาที่ไม่จำกัด โลกคือห้องเรียนของพวกเขา[14]
5. พบบทความ “เคาะกะโหลก เปิดกะลา” จาก Thai Rights Now ได้ในตลาดหลวงทุกวันจันทร์ ส่วนกิจกรรมอื่น ๆ ของพวกเราสามารถติดตามได้ที่เพจ Thai Rights Now

จะทำดีกับใครก็ควรดูให้ดี

ปรีดีตัดพ้อที่โดนใส่ร้ายว่าเป็นผู้บงการฆ่าในหลวงอานันท์ฯจากคำบอกกล่าวของหลวงสังวรยุทธกิจที่ว่า “ผมทำแสนจะดีกับพวกเจ้าเท่าไร เมื่อฝรั่งมันทิ้งระเบิดผมก็พาไปไว้ที่บางปะอิน เงินทองที่พวกเจ้ามีสิทธิ์ได้ผมก็เป็นผู้จัดแจง รัฐธรรมนูญที่แก้ไขกันขึ้นให้พวกเจ้ามีสิทธิ์ผมก็ทำ ทำใหัเขามาเสียเท่าไรๆ เขาก็คว่ำเรือเรา”

ปรีดี นอกจากจะเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แล้ว ยังเป็นหัวหน้าขบวนการเสรีไทยด้วย คนจำนวนไม่น้อยคลางแคลงสงสัยในความจงรักภักดีของปรีดีที่มีต่อสถาบันกษัตริย์ เนื่องจากเขาเป็นแกนนำคนสำคัญของคณะราษฎร เป็นผู้เขียนประกาศคณะราษฎร และร่างรัฐธรรมนูญฉบับแรกที่ประกาศว่า “อำนาจสูงสุดของประเทศนั้นเป็นของราษฎรทั้งหลาย”(สร้างความไม่พอใจให้กับฝ่ายที่นิยมเจ้า) แต่การที่นายปรีดีถวายความปลอดภัยแก่ “ราชินีสว่างวัฒนา พระพันวัสสาอัยยิกาเจ้าใน8และ9” ช่วงสงครามโลกครั้งที่2 นี้เป็นพยานสำคัญที่แสดงให้เห็นถึงความจงรักภักดีต่อสถาบันกษัตริย์ แล้วปรีดีจะมาบงการลอบปลงพระชนม์ให้ตัวเองโดนประหารตายโง่ๆทำไม

อีกคนเด็ดเดี่ยวสั่งให้โค่น แต่อีกคนสั่งห้ามเพราะคนจะลุกหือ สุดท้ายกลับเป็นตัวเองทั้งสองที่โดนโค่นเสียเอง อีกคนต้องมาโดนวางยาตายที่ญี่ปุ่น อีกคนต้องมาหัวใจวายตายที่ปารีส เมื่อก่อนตอนเด็กผมก็เคยสมน้ำหน้าสองคนนี้นะที่ต้องตายนอกประเทศ เพราะตอนเด็กในคาบวิชาประวัติศาสตร์ถูกสอนมาว่าคนพวกนี้รังแกสถาบันพระมหากษัตริย์มาตลอดตั้งแต่เปลี่ยนแปลงการปกครอง คิงประชาธิปกถูกรังแกจนต้องมาตายที่อังกฤษแบบไร้เกียรติ ครูเลยบอกว่าพวกรังแกสถาบันสุดท้ายก็ไม่มีใครตายดี ตายในประเทศสักคน

ในรูปจะเห็นได้ว่าไม่ใครหมอบกราบเลย ก่อนปี2500 สมัยรัฐบาลจอมพล ป. สถาบันจะคล้ายๆกับ British Royalty คือถูกกำจัดสิทธิ์หลายอย่าง อยู่ในขอบเขต ทำอะไรตามอำเภอใจไม่ได้ อยู่ใต้รัฐธรรมนูญแบบจริงๆ พอช่วงสฤษดิ์รัฐประหารอะไรที่เคยยกเลิกไปแล้วหรือประเพณีวังที่ร.5ยกเลิกไปแล้ว ก็รื้อฟื้นนำกลับมาใช้ใหม่หมด หลังจากนั้นพอมีอำนาจขึ้นมา ก็เริ่มไปเจริญสัมพันธไมตรีกับประเทศมหาอำนาจต่างๆหลายประเทศ โดยให้สังวาลย์ พระชนนี เป็นคนสำเร็จราชการแผ่นดินแทน นับตั้งแต่นั้นสถาบันก็เฟื่องฟูมาจนถึงปจบ.

*4คนคล้องสายสะพายเครื่องราชย์ฯ จากขวาไปซ้าย 1.อนันทมหิดล 2.เจ้าฟ้าภูมิพล 3.สังวาลย์ 4.อ.ปรีดี พนมยงค์